فرسوده و دو قرص نان را خوردنى خويش نموده . . . . و اگر مىخواستم مىدانستم چگونه عسل پالوده و مغز گندم و بافتهء ابريشم را به كار برم . ليكن هرگز هواى من بر من چيره نخواهد گرديد و حرص مرا به گُزيدن خوراك‌ها نخواهد كشيد ؛ چرا كه ممكن است در حجاز يا يمامه كسى حسرت نان قرصى برد يا هرگز شكم سير نخورد ، و من سير بخوابم و پيرامونم شكم‌هايى باشد از گرسنگى به پشت‌دوخته و جگرهايى سوخته . روزى اميرالمؤمنين ( ع ) با غلام خود قنبر ، براى خريد پيراهن به بازار رفته بودند . دو پيراهن خريدند ، يكى به دو درهم و ديگرى به سه درهم . حضرت پيراهن دو درهمى را خود برداشته و پيراهن سه درهمى را به قنبر دادند . قنبر عرض كرد : شما چون منبر مىرويد و براى مردم سخن‌رانى مىكنيد ، به پيراهنِ سه درهمى سزاوارتريد . حضرت فرمودند : « يَا قَنْبَرُ أَنْتَ شَابٌّ وَ لَكَ شَرَهُ الشَّبَابِ وَ أَنَا أَسْتَحْيِى مِنْ رَبِّى أَنْ أَتَفَضَّلَ عَلَيْكَ لِأَنِّى سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ( ص ) يَقُولُ أَلْبِسُوهُمْ مِمَّا تَلْبَسُونَ وَ أَطْعِمُوهُمْ مِمَّا تَأْكُلُونَ » « 1 » اى قنبر ، تو جوانى و شور و نشاط جوانى دارى . من از پروردگارم شرم دارم كه خود را بر تو برترى دهم ؛ چون از رسول خدا ( ص ) شنيدم كه فرمود : بندگان خود را با همان چيزى كه خود مىپوشيد ، بپوشانيد و از همان چيزى كه خود مىخوريد ، طعام دهيد .

--> ( 1 ) . الغارات ، ج 1 ، ص 66 .